සුදු, අළු පාට වළාකුළු,
රාත්‍රියේදී කළුවටමයි..
හඳ, තරු වැසෙන්නට ඝන අන්ධකාරයක්,
අහස්ගැබ වෙළාගෙන...
තිත්ත කළුවර මැද,
ඇරඹුන සීතල වැස්සකට මැදිවුන,
කාටත් නොඇසෙන, නොහැඟෙන,
හැඬුමක්, අකුණු සැරයක් මැද,
එළිය වුනු මුහුණක් මත දුටිමි...
වැහිපොදට වඩා කඳුලක් බරයැයි හැඟුනි...
එත් ඒ වැස්ස, කඳුල හංගන්නට, හැඬුම වළලන්නටමයි
හිතේ තදවුන හැඟුම්,
පුපුරා අකුණු සැර පරදයි..
වැස්සට තුති,
ලොවෙන් සැඟවූවාට, තවත් එක කඳුළක්....

රෙඩ්බුල් කිව්ව ගමන් ඉතින් අපෙ කස්ටිය මෝල් වෙලා පැනලා එනවනෙ! හිහි, ඉතින් ඔන්න තවත් ඒ වගේ එළකිරි අයිටමයක් හෙට අනිද්දම බලාගන්න පිනා චාන්ස් එකක් එන්ටයි හදන්නෙ! ආසයිනෙ? හිහි...
කවුද, කින්ද, මන්ද කියලා බලන්නටකෝ... වැදගත් වැඩක් නිසා ලියන්ට හිතුනා, තවත් එක වැඩකෑලි දැක්වීමක් නෙවෙන නිසාම...

තනිකමද, පාළුවද රජයන,
සුසුමක අසමාකාර හඬ,
විශමාකාර ලොවක් තුල,
සමමිතිය සොයන්නී ඈ
නියමයන් නොදන්නා හදවතක්,
විකසිත වන්ට දඟලනු දුටුවද,
මුකුලිත කරයි මනෝභාවය
රූරා වැටෙන කඳුළු බිඳුවක,
දියරමය සිතුවිලිය,
මතකයන්ය
වර්ණ හතක අරුමය නුදුටුවද,
කළු සුදු මැද ඈ අළු විය...

ගැහෙයි, දඟලයි..
වැඩක් නැතුවද වලිකයි,
හිත කොහෙද, කොතැනද ඇහුවොත්...
මෙතැන යැයි කියන්නේ කවුරුන්ද?
දෙතැනක නතරවුනු සිතක් ගැන කියන අද,
අතන මෙතන වෙන දේ දැක,
දුකද, කම්පාවද, සතුට, සොම්නස දරා ගත නොහැකිව,
ගැහෙයි පුලුවන් තරමට වෙහෙසිව...
මම කරන, කියන, හිතන හැමදෙයටම,
වද නොවී උඹ,
කරන් භාර වුනු රාජකාරිය,
ඔව් නුඹේ දේවකාරිය,
රුධිර පොම්පයක් පමණි නුඹ,
හදවත....

දින කීපයකට පෙර අපෙ නඟා මට ගෙනත් පෙන්වූ, ඇගේම පුංචි පහේ වැඩක් ගැන ලිවීමට කැමැත්තෙමි.
මම බ්ලොගියේ කවියක් ලියන්නේ හිතට එන අයිඩියාක් එවේලෙට කොහේ හෝ කුරුටු ගා, පසුව ඕක හිතුන වෙලාවකට මෙකෙ කොටයි. ඒත් අපෙ නඟාගේ කවියක් මම මීට පෙර කියවා තිබුනේ නැත. ලියා තිබුන දේත් පට්ටය. මෙහෙම දින කීපයක්ම නියම කවි ටිකක් ඈ අතින් ලියවින. මෙයින් හොඳ, පුංචි කවියක් බුකියේ අම්බලම ගෲපියේ ඈ දමා තිබෙනු මම දුටුවෙමි. එය මෙතන ලියා දැක්වීමට මම කැමැත්තෙමි.