උඹට මට
වින්නැහි වෙන්නැති.
සියක් දොහක්,
බලං ඉන්නැති.
උඹට මට.

පෙමක් බඳින්නැති.
කවක් ලියන්නැති.
උඹට මට.
හිතෙත් ඇඳෙන්නැති,
උඹට ඇඬෙන්නැති,
රෑ දොහක.

සියක් ගානකට,
බලා හිඳින්නැති,
අහස් කුස.
පෙමත්, කවත් හරි,
නැතිවුන දා,
උඹට මට.

සඳ දෙස බලා හුන්නෙමි,
මා සඳ නම්...
කැළැල් මගෙ මතක වෙන්නැති,
සඳට බට ඔබ,
ඇහිඳන් ගිය මතක පොදි...
හ්ම්ම්...
සලකුණක් පමණි මට ඉතිරි වූ,
නැවත දුර ගිය ඔබ,
පසලොස්වකට මා දිහා බලා,
හිනාවෙන්නැති..
ඔව්, අමාවකවත් මට ඇති,
ඔබෙන් ලැබූ ආවාටය අතගා,
තනිව කඳුලක් හෙලන්නට...

මිතුදම
ආදරය
පටලගෙන
වලිකන..

බේරගන්නේ
රැවුලද?
කැඳද?

මූඩ් එක නෑ,
මුකුත් ලියන්න..
කාඩ් එක නෑ,
කතා කරන්න..
බෝඩ් එක නෑ,
කැරමක් ගහන්න..
බූට් එක නෑ,
තව මට වදින්න...


[ඕන් කිව්වයි කියලා හිතාගන්න!]