ඉඩ දෙන්න අහසට,
පොළොව දිහා බලාන ඉන්නට...
හිත රිදුන වෙලාවක මහා වරුසා දෙන්නට,
ඉඩ දෙන්න..
කළු සුදු වළාකුලට....

අනන්තයට දුවනා,
දුර ඈත...
රාත්‍රියක,
මුළු අහසම නිහඬයි, නිසලයි..
තරු මන්දාකිණි වටකරන්,
සැනහෙයි....

චන්ද්‍රකාන්තියට,
අවසරයි...
චන්ද්‍ර මණ්ඩලය, වට කරයි....
හිමිදිරිය දකිනා,
හිරු කිරණ අත දරයි,
නිල් අහස, නිහඬයි නිසලයි...
ඉඩදෙයි....
අහස තවමත් එහෙමැයි,
ඉවසයි නිසලයි...

මීදුම් පට, සඟවයි,
නෙතු අග රැඳි කඳුළක්,
ලොවටම රහසෙන්..
හැරගිය දා පටන්, ආදරයෙන්...
හැඟුමන් බොහොමයි,
හද මැද තෙරපෙන,
කඳුළැල් සුසුමන්, එකිනෙක පැටලෙයි...

මං මාවත්, එලිවුන යාමෙක..
කරනෙම් පියමන්,
සිහිලසක් දරාගෙන..
රාත්‍රිය අඳුරුයි,
සඳවතිය හැරගිහින්..
තරු එළිය මදියි,
සිත් ගැබෙහි අඳුර මකනට....

හැම දේකම දුකමනම් පේන්නෙ,
සතුටක් දැක්කම මොනවා කරන්නද කියල හිතෙනවා...
හිත හිච්චක් හරි සතුටුවෙනකොට,
කොයින්ද එන ජීවිතයක් ඒ සතුට උදුරනවා...
හිත මත්තෙම හැපෙන්නත් බෑ,
හැමදාම අඬන්නත් බෑ...
ඇත්ත දැනුනම දුකයි,
යන්න දෙන්න වෙනවනම්,
මොකෝ තියන් ගැටගහගන්නද?
ඇල්සේශන්, පොමනේරියන් ජීවිත අස්සෙ,
වල්සේශන් ජීවිත වැඩියි.
ඉව කරලා වැඩක් නැත්නම් හපා කනවා...
ඇත්තටම,
අපිට කොයින්ද බූල් බව්වො...

හැඟුම් දහරක,
කිමිදෙන සුන්දරියේ,
මදනල හඬනඟයි,
ඔබේ මුවඟට සිනහ කැන්දන,
වදන් උන් තෙපලයි..
දුහුල් මිහිදුම් යහනක,
වැතිරෙයි ඈ...
සඟවයි ඒ නෙතු,
හිරු නැති යාමෙට,
හිත ලඟ, ආදරය බොහොමයි..
අඳුරේ සැඟවෙයි..
ළමැද සිරවුනු ඇගේ හැඟුමන්,
රාත්‍රියට දී,
රෑ කුමුදිනියකගේ සුවඳ විඳිනට,
නිදි දෙව්දුවහට,
ඇගේ ස්වප්නය, දැනට භාරයි...

 දැනුණු හැඟුම්,
කැටි කර පදක් තනන්නට,
සිතුන සිතුම්,
ගයා වයන්නට,
මොහොතක් සොයමි....
හැඟුමන් වැළකි, සිතුමන් සිතුනී,
හදෙහී රැඳුනී,
මාගේ ආදර ළඳුනී...

මායාවක්දෝ,
ආදරේ...
සැබෑවුනානම් ළඳුනේ..
දිවියේ පැතුමන් කළතා, ගොතනා...
එක් කවක් ඔබමැයි...සිතුනා...
කීවා..ඒ ආදරේ...හඬඟා...

සුදු, අළු පාට වළාකුළු,
රාත්‍රියේදී කළුවටමයි..
හඳ, තරු වැසෙන්නට ඝන අන්ධකාරයක්,
අහස්ගැබ වෙළාගෙන...
තිත්ත කළුවර මැද,
ඇරඹුන සීතල වැස්සකට මැදිවුන,
කාටත් නොඇසෙන, නොහැඟෙන,
හැඬුමක්, අකුණු සැරයක් මැද,
එළිය වුනු මුහුණක් මත දුටිමි...
වැහිපොදට වඩා කඳුලක් බරයැයි හැඟුනි...
එත් ඒ වැස්ස, කඳුල හංගන්නට, හැඬුම වළලන්නටමයි
හිතේ තදවුන හැඟුම්,
පුපුරා අකුණු සැර පරදයි..
වැස්සට තුති,
ලොවෙන් සැඟවූවාට, තවත් එක කඳුළක්....