දිය බිඳකට හඬ නැගුවලු,
රැකෙන්නට,
පණ තියාගන්නට,
පොළවෙ හැපුනලු මළ කඳක්,
එකක්,
දෙකක්,
තුනක්...
දිය බිඳ වෙනුවට ලේ බිඳක් ලැබුනලු,
තෙමන්නට උන්ගෙ පිපාසය,
හැඬුවලු,
මොර දිදී හැඬුවලු,
ගැලූ කඳුලද පොලවට,
දිය බිඳ හැර රතු ලේ බිඳු,
හැඬූ උන්ගෙ කඳුළු බින්දු,
බලා උන්නුන්ගෙ සෝ සුසුම්,
දරා උන්නලු ඒ මහ පොළොව,
තාම හොයනවලු,
දිය බිංදු...

දැවී අළු වැටෙන,
සුළඟට සේදී යන,
වරක සුවඳ දුන්,
සුවඳදුම් තුඩක අග,
නෙතු මා දැවටී,
නොහැඟෙන ලෙස අවට,
බලා හිඳිමි,
වැටෙන අළු පිසලන,
මාරුතය,
පරව ගිය මල් පෙතිද,
පිස දමමින් වැලි තලය,
දැවුනු අළු සඟවා ගති,
නොපෙනෙන්නට,
ඊළඟ සුවඳ දුමට,
ඉඩදෙන්නට....

සඳ දෙස බලා හුන්නෙමි,
මා සඳ නම්...
කැළැල් මගෙ මතක වෙන්නැති,
සඳට බට ඔබ,
ඇහිඳන් ගිය මතක පොදි...
හ්ම්ම්...
සලකුණක් පමණි මට ඉතිරි වූ,
නැවත දුර ගිය ඔබ,
පසලොස්වකට මා දිහා බලා,
හිනාවෙන්නැති..
ඔව්, අමාවකවත් මට ඇති,
ඔබෙන් ලැබූ ආවාටය අතගා,
තනිව කඳුලක් හෙලන්නට...

ඔබ මට ප්‍රේම කරනවාද?
සුසුමක් හෙළූ ඔහු ඈ දෙනෙත් තුල අයා,
සොඳුර,
ප්‍රේමය යන්න,
වචනය මා නොදනී,
අර්ථය මා නොහඳුනයි,
කියාදෙන්නට කිසිවකු නොදනී..
එසේනම්, කෙසේ කරම් මම නුඹට ප්‍රේමය?
කියාදෙන්නට වදන් නැති මෙය,
ලියන්නට කවියන් වෙර දැරූ එය,
සිතාගන්නට සිත නැතුව නොව,
පතන්නට මට, හිතන්නට මට,
ඉඩක් ඇත්දැයි තවම සොයමි මම...
අරුත වටහා ගත් දිනක,
ඔබටත්, මටත්, ලොවටත් කියන්නට,
තවමත් සොයමි මම,
කුමක්දැයි මේ,
ප්‍රේමය...

රල පතර පෙන කැටිති,
විසිරි සිරි ඇතිරු හැටි,
ඔබෙ සහස ලඟ නැවති,
මියුරු මුදු පෙම් සුවකි...

අහස් කුස ගැබ්බරයි,
සිතිජ ඉම වෙත දුවයි,
ඔබෙ හිතත් මා රැගෙන,
අනන්තය වෙත දුවයි..

ලිහිණියකු රැගෙන එන,
වෙරළ මත ඇඳෙන එම,
රහස මට කියනු කිම,
සිනහවෙන් ඔබ වසන..

ළමැද හොවා මා වතම,
ඇඳී පෙම් කවි දහස,
ඔබ ලඟම තව රැඳෙන,
තව දිනක් මම සොයන...

පිනි බිඳක්,
අහසින් වැටෙනා, පිනි බිඳක්,
තනපතක් අග රැඳි පිනිබිඳක්,
දැවෙන පොළව නිවුමට වැර දරන,
පිනි බිඳක්,
අහසට පොලොවට බට,
හිරු රැස් මැද නැවතත් අහසට හිමිවන හැඩ,
යන මඟ ඇතිකරමින් ඒ ඉන්ද්‍රචාපය,
පිනි බිඳ,
අයිති අහසට යන්න,
පොලොව අද ඔබට දුර යැයි නොහැඟෙන්න..

වෙහෙසකර දිනයකට නිමක් දෙන්නට, පුරුදු ලෙස මා ගාලු කොටුව දෙස ඇදුනි.. හැන්දෑවට කොටුවට එකවන් පෙම්වතුන්ට ඉඩක් නොදෙන්නදෝ හෝ, සුළඟ දැඩි වී, අහස අඳුරු වෙනු මට පෙනුනි. "කමක් නැහැ, තෙමෙන්නට පෙර ලංවෙන්න පුළුවන් වේවි.." මටම කියාගනිමින්, ඉක්මනින් වටරවුම පසු කරමින් කොටුව වෙත ඇදුනි.