කාලයත් එක්ක,
අපි ගෙතුව ගෙත්තමක්,
රටා දමමින්, හැඩට සැදි,
පාට එකිනෙක ගලපා,
ගෙතුව එක ගෙත්තමක්...

නොදන්නා සිත්තරකු සමඟ ඔබ,
අඳින්නට ගිය සිත්තමක්,
ඉතිරි කලේ අපට,
පැටළුනු ඉරුනු කමකට නැති,
පාටත් නැති ගෙත්තමක්...

එය තවත් එපායැයි කියා ඔබ,
ඉරා විසිකලා මතකයි,
ඔබේ දෙපාමුල නූල් කැබලි තිබුනා මට මතකයි,
ඉඳිකටු තුඩ සිදුරු කල මගෙ හදවත,
නෙතු පියවෙන තුරු දැක්කේ,
පෙර අප ගෙතූ ගෙත්තමම පමණයි...

දඩ බඩ,
සැඩ හඬ,
මැද වගුරන,
ඔබේ ජීවිතය,
"විජේ තව පැත්තට!"
ලොක්කාගේ අණට,
හාරන වල,
ඇඟිලි පුරුක් අතුරින්,
මිරිකෙන ජීවිතය,
ඩා බිඳු එකිනෙක,
රූරා ගලයි,
පෙන්වමින් නුඹේ වීරිය,
සිඟාකෑමට නොව,
අත වෙර, හිත වෙර,
එකතු කර පෙන්වන,
නුඹේ ආත්මය......

මේක අපේ Physics පන්තියෙදි වෙච්චි සිද්ධියක්. ගිය සෙනසුරාදා, (2012.06.23) අපේ ප්‍රපාතසිංහ මහත්තයගෙ පන්තියෙ පේපර් එකක් ලියන ගමන්, මගෙ එහා පැත්තෙ උන්නු එකාගෙයි මගෙයි ඇතිවුනු කථාවක්...

කියන්න, තව එක සැරයක්,
ආදරෙන් නෙතු සලා..
සඟවන්න ඔය වත, මගෙ පපුතුර හොවා...
අපි අපෙමදැයි කියා, ඔබ මගෙමදැයි කියා,
අපිද නොදනිම්, සිහිනයට ඉඩදෙම්..
රිදවන්න, තව ඉඩක් නෑ..
හඬවන්න, තව කඳුළු ඉතිරිව නෑ..
ගලායන්න,
නෙතු අද්දර කඳුළු කැටක් මෙන්,
කුමරිය අද යන්න,
හද පත්ල, කීරි ගැහෙන, සීතලක දවටලා...

ගොම්මන මැද තුරුල් වෙන ඔබේ සිනහව,
අඳුරු බව දැන, හිත පොඟවයි ඔබේ නෙතු අග,
පිනි කැට මෙන්ය, එක්වෙයි නෙතඟ,
රෑ තාරුකා විළස, වියැකෙයි වියලෙයි මොහොතින් දෙනෙත,
රැයක සුසුමන් සීතයි,
බොළඳිය, සමුගන්නට කාලය විත් මෙලෙස...

 අද හවස 6ට, Bio පන්තියට යන ගමන් දැක්ක සිද්ධියක් ගැන කියන්න හිතුනා. පොඩ්ඩක් විකාරරූපී සිද්ධියක්. අපිට ඉතින් වෙන්නෙම ඔව්වනෙ...