64යි,
දැන් නාකියි නිදහසත්..
පුරන් අප්පුවේ, ඇවිත් බලාපන්,
සුද්දා එලවා දැමූ රටට,
කළු සුද්දා කොරපු විපත...
ලක් මාතාවට උනු හදියක තරම...
දමිළ, මුස්ලිම් භේදයක් නැතිව,
ගලවාගති සිරි ලංකාවම,
අනේ අපෙ බුදුන් වැඩි මව්බිම,
හූල්ලයි බලන්නට මිහිරි අනාගතයක් ලඟම...
නියම සිංහලයකු හොයයි ඈ,
ඔව්, තවත් සරදියලයැකු හොයන්නේ,  සතරදික්බාගයකම...
අනාගතය භාරගන්නට යන පොඩි එකාටත්,
මහින්ද හිමියනේ යන එන මං නැත,
තවත් එක මංගල්ලයක් නොව,
හිතේ සතුටින්, ආඩම්බරෙන් සමරන්නට,
බලා හිඳිමු අප, ගෙවෙන හැම තප්පරයකම..

හිනාවුනා, ඔයත් එක්කම,
ආදරෙන් හිටියා, ඔයත් එක්කම,
ගෙවුනෙ කාලය, ඔයත් එක්කම,
සමහර වෙලාවට ඇඬුවා, ඔව්,
ඒත් ඔයත් එක්කම...
අද ඔයා යන්න යනවා... එයත් එක්කම...
හිනාවෙච්චි තරමට මට ඔහොමවෙයි කියලා හිතුනා..
තරහක්නම් නැහැ,
හැරිලා බලද්දි පුංචි දෙයක් මතක් උනා,
"වැඩිය හිනාවුනොත් අඬන්න වේවි..."
අම්මා කිව්ව දෙයක් වැරදුනේම නැහැ...

ජීවිතයේ බර,
දරාගත නොහැකි වූ කල්හි,
ආදරය කල ජීවිතය,
විඳීමට නොව, විඳවීමට වූ කල්හි,
සැලෙන් මුවඟ සිපගැන්මට,
ඉතිරිවූයේ වස බිඳුවක් පමණද?

ඉහ ඉහත්තාවට ඇවිත්,
මරණය,
බලා හිඳියි නෙත් යොමා ඈ දෙස,
සවන් වැකුනි,
මරණයම අයැදි ඇගේ,
ජීවිතය ඉල්ලා හඬන,
ශෝකාලාපය...

හිතුවෙවත් නැති මොහොතක,
අවුත් මගෙ ජීවිතයට,
ඇද වැටී,
තනිවී සිටි මා,
මුදවාගත්තී ඈ...

අද යන්න යනවාලු,
මම තවත් හොඳ නෑලු..

ආදරය...
ජීවිතය...
මට පසක් කරදුන් ඈ
තනිකරනවානම් මා...
මිරිඟුවක්ම නොවෙද?
ප්‍රේමය,
තවත් වචනයක්ම නොවෙද?
ජීවිතය....

ලංකාවේ සින්දු කලාව අමුතුය. සමහරු හොඳ සින්දුවක් ලියා, කියා අසන්නා පිනවයි. මේ අතර ටික දෙනෙක් ටකරන් වලට ගල් ගසමින් අපේ කන්වලට විකාරරූපී ආස්වාදයක් ගෙන දෙයි. බස්වල යෑම, මගීන්ට එපා කරවන සිරාම ක්‍රමයක් තමයි මේ ටකරන් සින්දු දැමීම. පූරුවෙ කල පවක් ගෙවන්නටදෝ අපි එව්වා අසාගෙන යමු.

කොටුවක්,
රවුමක්,
හැඩයන් පමණක් ලෙස දුටු මට...

එකතු කර හැඩයන්,
ගැල්වූයේ වර්ණයන්,
අර්ථයක් නැති ජීවිතයකට,
එකතු වුනි ලාලිත්‍යය...

හැරී බලන්නේ හෙමින් ඔබ දෙස,
මා දුටු,
උන්මාද චිත්‍රාවයි,
නුඹ...