වදනක,
අරුත,
නංවන,
මොහොත,
නිහඬබව,
නොබිඳින්න,
නොනසන්න,
එකතු වී,
විඳගන්න,
නිහඬබව...

ලංකාවේ ටකරන් music සම්ප්‍රදායෙන් ඔබ්බට ගිය, ලයාන්විත ස්වරය, කසුන් කල්හාර...

මූඩ් එක නෑ,
මුකුත් ලියන්න..
කාඩ් එක නෑ,
කතා කරන්න..
බෝඩ් එක නෑ,
කැරමක් ගහන්න..
බූට් එක නෑ,
තව මට වදින්න...


[ඕන් කිව්වයි කියලා හිතාගන්න!]

මේක ලියවුනේ බුකියේ, සිත් අහස ගෲපියේ... මම විතරක් නෙවෙයි, මහිත් මේකට ලිව්ව අදහසත් මෙතන ලියන්න හිතුනා...

කාලයත් එක්ක,
අපි ගෙතුව ගෙත්තමක්,
රටා දමමින්, හැඩට සැදි,
පාට එකිනෙක ගලපා,
ගෙතුව එක ගෙත්තමක්...

නොදන්නා සිත්තරකු සමඟ ඔබ,
අඳින්නට ගිය සිත්තමක්,
ඉතිරි කලේ අපට,
පැටළුනු ඉරුනු කමකට නැති,
පාටත් නැති ගෙත්තමක්...

එය තවත් එපායැයි කියා ඔබ,
ඉරා විසිකලා මතකයි,
ඔබේ දෙපාමුල නූල් කැබලි තිබුනා මට මතකයි,
ඉඳිකටු තුඩ සිදුරු කල මගෙ හදවත,
නෙතු පියවෙන තුරු දැක්කේ,
පෙර අප ගෙතූ ගෙත්තමම පමණයි...

දඩ බඩ,
සැඩ හඬ,
මැද වගුරන,
ඔබේ ජීවිතය,
"විජේ තව පැත්තට!"
ලොක්කාගේ අණට,
හාරන වල,
ඇඟිලි පුරුක් අතුරින්,
මිරිකෙන ජීවිතය,
ඩා බිඳු එකිනෙක,
රූරා ගලයි,
පෙන්වමින් නුඹේ වීරිය,
සිඟාකෑමට නොව,
අත වෙර, හිත වෙර,
එකතු කර පෙන්වන,
නුඹේ ආත්මය......

මේක අපේ Physics පන්තියෙදි වෙච්චි සිද්ධියක්. ගිය සෙනසුරාදා, (2012.06.23) අපේ ප්‍රපාතසිංහ මහත්තයගෙ පන්තියෙ පේපර් එකක් ලියන ගමන්, මගෙ එහා පැත්තෙ උන්නු එකාගෙයි මගෙයි ඇතිවුනු කථාවක්...